هم اينجا رو خيلی دوست دارم ، هم حريم امن زندگی خصوصيم رو . متاسفانه بايد یکيشون رو فدای ديگری کنم . بديهيه که تصميم گرفتم اسکارلت رو فدای اون يکی کنم . من نميتونم بنويسم و مثل خيليهای ديگه کنترل شده بنويسم . برای من وبلاگ خوندن و نوشتن مزه اش در همين خصوصی نويسيها و روزمره نويسيهاست . اگه بخوام مطالب علمی و هنری و تخصصی بخونم چه کاریه که برم وبلاگ دو نفر آدم معمولی رو بخونم . خوب میرم چندين و چند وب سايت تخصصی رو که نويسنده هاش حرفه ای تر هستن ميخونم . ايرانی جماعت بد بخته که برای هر چيزی ترس و و حشت و سانسور باهاشه . حتی تو مساله ساده ای مثل وبلاگنويسي ! وبلاگهای انگليسی رو که ميخونم ميبينم بقيه چه راحت خودشون رو ميريزن بيرون ، و به درگيريهای بچه های خودمون در وبلاگستان فارسی که نگاه ميکنم دلم ميگيره . اونهایی که منو از نزدیک میشناسن میدونن که من یا نیستم یا اگه هستم با هیجاناتم و احساساتم زنده ام . پس تا وقتی نتونم از درونم بنویسم اینجا جذابیتی برای خودم نخواهم داشت . اما با ننوشتن در اینجا یا با کم نوشتن به آرامش رسیدم .

مثل اینکه یکبار دیگه هیجان و دنبال دل رفتن رو بخاطر رسیدن به امنیت اجتماعی باید فدا کرد. . . من این کار را از دوران نو جوانی تمرین کرده ام . . . . . . من این کار را خوب بلدم . . . . . . من یک ایرانی هستم . . .